Trabzon’un Araklı ilçesine bağlı Yeşilyurt Mahallesi’nde yaşayan 64 yaşındaki Emine Yılmaz, 13 yılı aşkın süredir yatağa bağımlı olan annesi Hediye ve zihinsel engelli kız kardeşi Ayşe Özdemir’e bakarak hayatını sürdürüyor.
Emine Yılmaz, eşini 34 yıl önce Maçka’daki bir iş kazasında kaybetmenin acısını taşırken, iki oğluyla birlikte yeniden hayata tutunmaya çalışıyor. Yılmaz, çocuklarının başka şehirlerde yaşaması nedeniyle, dört torununa da uzaktan bakma çabası içinde.
Yılmaz, bel ve bacaklarındaki sağlık sorunlarıyla mücadele etmesine rağmen, annesi ve kız kardeşinin bakımını üstlenmiş durumda. Annesi Hediye, 87 yaşında ve yürüyemez halde, Ayşe Özdemir ise doğuştan zihinsel engelli ve yatağa bağlı.
Yıllar önce Ayşe’nin bakımını annesi üstlenirken, Hediye Özdemir hastalanınca, bu sorumluluk Emine Yılmaz’a geçiyor. 13 yıldır ikisine de kendi evinde bakarak yaşam mücadelesi veren Yılmaz, bu süreçte yaşadığı zorlukları dile getiriyor.
Yılmaz, yaşamının her döneminin çeşitli zorluklarla dolu olduğunu belirtiyor. Çocukluğunda tarım işlerinde çalıştığını hatırlatan Yılmaz, sağlık sorunlarına rağmen hala hayat mücadelesine devam ettiğini ifade ediyor.
Eşinin vefatından sonra iki çocuğunu tek başına büyütmek zorunda kalmış ve bu süreçte annesi ile engelli kız kardeşinin bakımını üstlenmek ona daha da büyük bir sorumluluk yüklemiş.
Evdeki günlük yaşamı da oldukça meşakkatli. Yılmaz, evlerinin kışın soğuk olduğunu belirterek, sabahları ilk iş olarak sobayı yakmakla işe başladığını anlatıyor. Ardından, kız kardeşine ve annesine yardım etmek için çeşitli işlerle gününü geçiriyor.
Sürekli olarak yemek hazırlamak, temizlik yapmak ve aile bireylerinin ihtiyaçlarını karşılamak zorunda. “Bebek gibi değiştireceksin, yedireceksin, içireceksin” diyor Yılmaz, yaşadığı zorlukları özetlerken.
Devletin sağladığı sakatlık ve bakım yardımlarının kendilerine büyük katkı sağladığını ve ihtiyaçlarını bu yardımlarla karşıladıklarını ifade ediyor.
Emine Yılmaz, bu şartlar altında hayatta kalmanın getirdiği zorlukların yanı sıra, aile bireyleriyle bir arada olmanın kendisine yalnızlık hissini unutturduğunu dile getiriyor. Ancak zaman zaman yaşadığı yorgunluğu da inkâr etmiyor.
Kardeşinin eşi, ev işlerinde ve aile bakımında ona yardımcı olurken, çocukları ziyarete gittiğinde diğer kardeşleri de bakım işlerine destek oluyor.
Evlerinin arazinin iç kısmında kalması nedeniyle ulaşımda sıkıntılar yaşayan Yılmaz, yerel yönetimden yol ve tekerlekli sandalye yardımı talep ediyor.
Komşularının yardımıyla annesini araç yoluna çıkartırken, kız kardeşini taşımanın zor olduğunu ve bu durumun kendilerine büyük sıkıntı yaşattığını ifade ediyor. Yılmaz, evlerine kadar yol açılması durumunda, tekerlekli sandalye ile kolayca ulaşım sağlayabileceklerini belirtiyor.
Anne Hediye Özdemir, hayatının büyük bir kısmını bahçede ağır işlerle geçirdiğini, yıllar içinde hasta olan kayınvalidesi ve eşine baktıktan sonra kendi bakımına ihtiyaç duyduğunu aktarıyor.
8 çocuk annesi Özdemir, uzun zamandır kapının önüne bile çıkamadığını, zamanın çok hızlı geçtiğini düşündüğünü dile getiriyor. Emine’nin kendilerine bakmasından dolayı duyduğu memnuniyeti ifade eden Özdemir, kızının çabalarının kendileri için ne kadar değerli olduğunu vurguluyor.
Dileği, sağlık ve huzur içinde bir yaşam sürdürebilmeleri.
